Günler geçiyor. Sensiz bir hayat akıp duruyor. Ama ben unutmuyorum. Seninle yaşadıklarımı ve yaşayamadıklarımı. Hayat bizi tekrar bir noktada aynı kesişim kümesine alır mı acaba diye düşünüp duruyorum. Oysa diğerlerinin suçu neydi ki. Yanlış zamanda yanlış kişiyle olmak mı?
Gözlerinin parıltısı beni mutlu ediyor. Ama bir o kadar da kendimden utanıyorum. Suçlu hissediyorum. Hissetmek istediklerimi saklıyorum aslında. Mutluluk kavramım kaçtı belkide.
Bu kadar karmaşık ve komplike bir hayat beni sıkıyor. Daha düz, dümdüz yaşamak istiyorum artık. Belli ki sende istiyorsun. Yada bana öyle hissettiriyorsun. Niye açık açık konuşamıyoruz. Ayıp olan ne? Klişe ve toplum baskısı fikirlerimizi niye bu kadar kontrol ediyor anlamıyorum.
Söyle ulan işte. Seni seviyorum de. Ben başkasını istemiyorum de. Lanet olsun düşündüğümüz diğer insanlar. Kendimizi düşünmeyi unuttuk. Kendimizden çok başkalarını düşünmekten.
Gözüne bakarken heyecanlandığın, telefonunu açarken nabzını yükselten birşey, biri var. Daha ne arıyon ki. Başkasıyla niye ömür geçiriyon ki. Buldun işte onu. Biraz savaş onun için. Sana gelmesini beklersen daha neler kaçacak kim bilir.
Sabredecek halim kalmadı. Hayat hiçbir zaman daha güzel olmayacak. Dertler tasalar bitmeyecek artık bunu öğrendik. Öyleyse nedir beklediğimiz. Yetmedimi bu bekleyiş.
Gel artık olacaksa olsun. Ben çabuk sıkılırım bilirsin. Zaten bitek sen bilirsin. ,
Başka kimim varki..
09.06.19
