Gerçek

Basit birşey de olsa küçük bir kutlamaydı sadece fiile dökülen. Ömrü hayatında besbelli öyle mutlu olmamıştı. Eve gidince facebook'una sadece "Bugün için çok teşekkürler" yazabilmişti. Bu gerçek olabilirmiydi?

Kraker

Dört yıl önce bugün başladı.

Belki de zamanında yaşanılanlar unutulacaktı bu şekilde. Hayal kırıklıkları her tarafını sarmıştı ve karşı cinse gram değer verilmiyor, sözde dalgaya alınıyordu. Ona göre bir daha eskisi kadar saf ve temiz duygularla yaklaşmak ahmaklıktan başka birşey değildi.

Eskiden önemsediği krakerler düşünüldüğünde ortada bir çelişki vardı...

Nasıl oldu bilinmez. Ertesi gün fakültenin karanlık ama güzel manzaralı bir yerinde sesler titreye titreye oldu. Sen söyle sen söyle diye diye oldu. Mutluluk oldu. Uzun süre görüşememeler olsa da tam dört yıl oldu ona Hatun diyeli.

Belki de son oldu.

H.E.

Ses

Sessizlik kötüdür, her türlüsü ama.. hele ki kendi içindeki en fenasıdır... mutlaka bir nida olsun istersin çevrende... boş boş duvara ya da sağa sola bakarken, yolda yürürken bile duymak istersin o sesi... ellerinin sesini bile ararsın çırpmadığında... ne kadar meşgul olursan ol ruhun onarılmak için bekler o sesi... dokunsun istersin yüreğine... çevrendekileri umursamadan, kim var kim yok dinlemeden, hatta bir saksıyı bile iplemeden, kuşlara, kedilere, toprağa ve rüzgara inat beklersin o sesi... kulağınla topraklama yapıp üzerindeki ağırlığı alsın istersin o sesin... senden koparılanların o sesle yeniden bir araya geleceğini bilirsin çünkü... denizleri o sesle geçmek, ağaçlara o sesle tırmanmak istersin... bir sonraki sessizliğe kadar o sesten mahrum kalmak istemezsin...

Sesiyle hayatıma resim çizmeyi becerebilen kız... doğum günün kutlu olsun...

İyi ki varsın.